Przewód, w którym płynie prąd elektryczny wpływa na ustawienie igły magnetycznej - stwierdził duński fizyk Hans Christian Oersted w 1820 roku. Świadczy to o wytwarzaniu pola magnetycznego wokół przewodnika z prądem. Kilka lat później William Sturgeon, angielski inżynier elektryk, skonstruował pierwszy elektromagnes. Zaobserwował on, że nawinięcie przewodu na rdzeń żelazny, przy ich wzajemnej izolacji, wzmacnia wytwarzane przez taki układ pole magnetyczne na tyle, że konstrukcja pozwalała na podtrzymanie sporego żelaznego ciężaru.

Zaletą takiego rozwiązania w porównaniu z magnesem trwałym jest możliwość zmiany intensywności i biegunowości pola magnetycznego poprzez zmianę prądu w przewodzie. Elektromagnesy mają liczne zastosowania. Wykorzystuje się je w urządzeniach codziennego użytku, medycznych czy naukowych, oto kilka przykładów: dźwig do przenoszenia złomu żelaznego, dzwonek elektryczny, mechanizm ryglujący drzwi, silnik elektryczny, aparat do badań z zastosowaniem zjawiska rezonansu magnetycznego, akcelerator cząstek.

Zdjęcie przedstawia elektromagnes ze szkolnej pracowni fizycznej wyprodukowany przez Fabrykę Pomocy Naukowych w Poznaniu. Według danych katalogowych dla tego modelu, przy napięciu 4 V siła nośna jest równa ciężarowi ciała o masie 70 kg.

Powrót