Heinrich Geissler, to żyjący w XIX wieku niemiecki wprawny i pomysłowy dmuchacz szkła. Samodzielnie tworzył i sprzedawał szkołom i uniwersytetom szklane przyrządy naukowe. Badał wyładowania elektryczne w gazach. Współpracował z Juliusem Plückerem.

Rurki Geisslera przedstawione tu na zdjęciach wyprodukowane zostały przez Fabrykę Pomocy Naukowych w Bytomiu. Komplet składa się z trzech rurek o długości około 20 cm. W ich końcowych częściach umieszczone są elektrody. Przez środkowy fragment przebiega ukształtowany sinusoidalnie kanał, łączący części końcowe i będący w otoczeniu cieczy - fluoresceiny, eozyny lub kwasu R. Wyładowanie elektryczne zachodzi w kanale w gazie o obniżonym ciśnieniu po podłączeniu elektrod rurki do induktora Ruhmkorffa.

Przyrząd w tej postaci przeznaczony był w szkolnej pracowni fizycznej do wykazywania zjawiska fluorescencji cieczy. Kiedyś rurki Geisslera służyły też celom rozrywkowym jako przedmioty przyciągające wzrok. Na ich bazie tej ich cechy stworzono neonówki stosowane m.in. w sklepowych szyldach.