Spoglądając na rozgwieżdżone niebo, najczęściej pierwszym gwiazdozbiorem jaki wskazujemy jest Wielki Wóz. Gwiazdy go tworzące są na tyle jasne, że można go dostrzec nawet w mieście. Warto zapamiętać, że ściśle rzecz ujmując Wielki Wóz nie jest gwiazdozbiorem, a asteryzmem czyli częścią gwiazdozbioru – w tym przypadku Wielkiej Niedźwiedzicy (patrz zdjęcia).

Chcąc podziwiać Wielką Niedźwiedzicę w całej okazałości nie obejdzie się bez wycieczki poza miasto. Wszelkie miejskie światła na tyle mocno rozświetlają niebo, że nie sposób dostrzec mniej jasnych gwiazd tworzących nie tylko Wielką Niedźwiedzicę ale i inne gwiazdozbiory. Wielka Niedźwiedzica to gwiazdozbiór, który w Polsce można oglądać przez cały rok. Oczywiście jeśli sprzyjają ku temu warunki, w szczególności pogodowe. Jednak to Wielki Wóz cieszy się największą popularnością. Jest tak ze względu na jasność gwiazd i charakterystyczny kształt zawsze pierwszy rzucający się w oczy. Nie trudno dopatrzyć się w nim kół, skrzyni i dyszla. O wiele więcej trzeba popracować wyobraźnią aby zobaczyć na niebie niedźwiedzicę. Może w tym trochę pomóc historia nazwy tego gwiazdozbioru, którą można znaleźć w internecie czy książkach o astronomii. Warto dodać, że np. „dyszel” Wielkiego Wozu to „ogon” niedźwiedzicy. W każdym razie, nauczenie się rozpoznawania Wielkiej Niedźwiedzicy czy choćby tylko jej części, Wielkiego Wozu, jest bardzo dobrym punktem odniesienia do rozpoznawania kolejnych gwiazdozbiorów. I tak na przykład, jeśli dopatrzymy się na niebie Wielkiego Wozu będzie łatwiej odszukać Gwiazdę Polarną. Otóż, odmierzając w górę pięć odległości pomiędzy ostatnimi gwiazdami Wielkiego Wozu wzdłuż linii prostej przechodzącej przez te gwiazdy trafimy na Gwiazdę Polarną. Gwiazda Polarna jest z kolei końcem „dyszla” Małego Wozu (gwiazdozbiór Małej Niedźwiedzicy).

Obserwacja gwiazd na żywo to szczególny rodzaj doznania, który każdego skłania do różnych refleksji. Często pojawia się chęć utrwalenia tej chwili na zdjęciu zwłaszcza gdy nie mamy dostępu do „dobrego nieba” na co dzień. Co ciekawe, zdjęcie może ukazać nam jeszcze więcej gwiazd niż, te które widzimy gołym okiem. Nawet niedostrzegalna, słabo świecąca gwiazda jest w stanie zostawić ślad na matrycy jeśli tylko matryca jest mocno wyczulona (nastawiona dużo wartość ISO) oraz czas otwarcia migawki jest odpowiednio długi. Szybko się jednak okaże, że mocno się rozczarujemy efektem nocnego krajobrazu pstrykniętego w trybie automatycznym. Aby sobie tego oszczędzić warto przed wyjściem w plener zapoznać się ze stroną Nightscapes.pl, w całości poświęconą astropejzażom i w całości w języku polskim.

Zdjęcia prezentowane poniżej zostały wykonane 12 września 2015 roku około godziny 21. Użyty został statyw i aparat Canon EOS 40D z obiektywem Canon EF-S 17-85mm. Czas otwarcia migawki wynosił 15s, ISO 1000, a wartość przysłony nastawiona została na f/4 przy ogniskowej 17mm. Zdjęcia zapisane do plików RAW poddane zostały obróbce graficznej. Wszystkie szczegółowe informacje dotyczące wykonania zdjęć nocnego nieba zaczerpnięte zostały ze wspomnianej już wyżej strony Nightscapes.pl.